Γράφει η Δήμητρα Σμπιλή

 

Πορεύτηκα στην ζωή με δεμένα μάτια. Δεν ήθελα να ξέρω πως λύνεται ένα χθες ένα βιάζομαι ένα πρόσωπο. Ήμουν η Πηνελόπη στην σκοτεινή πορεία της ζωής μου. Περίμενα κοιτάζοντας πάντα τις αχνές αχτίδες του φεγγαριού πίσω από το τζάμι του παραθύρου. Περίμενα σένα μπαλκόνι κοιτάζοντας τους ανθρώπους να περνούν άλλοτε σκυθρωποί άλλοτε χαρούμενοι και τα παιδιά να παίζουν προσμένοντας το χέρι της Νεράιδας που θα τους μεγαλώσει. Πόσο βιάζονται!! Περίμενα καρτερικά στην άκρη του δρόμου στην γωνιά τ’αηδόνι που θα’χει στο ράμφος του ένα κλαδί ελιάς και τις πολύχρωμες αχτίδες του ήλιου να φωτίσουν τον δρόμο της ζωής μου. Περίμενα καρτερικά τις σταγόνες της βροχής να ξεπλένουν τον πόνο τον αναστεναγμό την λύπη…το πρόσωπο μου!!!

Αποτέλεσμα εικόνας για perimenv να μην ερθεις

Αλλά αυτές σαν πεισματάρικα παιδιά γίνονται σταλακτίτες και μένανε στα βλέφαρά που βάρυναν και κλείναμε γιατί αρνιόταν να δουν την ασχήμια της ζωής μου. Περίμενα καρτερικά τον αέρα να με πάρει μαζί του αναμάρτητη και ανάλαφρη σένα κόσμο φωτεινό σένα κόσμο χωρίς γρύφους. Στο αίνιγμα του θανάτου να πάω ψυχωμένη!…Περίμενα καρτερικά στην άκρη να’ρθει το κύμα να φέρει την θέτιδα με τα’θάνατο περίσσευμα απ την θνητή επάλειψη του γιου της του Αχιλλέα για να σβήσει τα λάθη του κόσμου τα λάθη μου το επόμενο λάθος μου να διαγράψει τις ενοχές των ανθρώπων που με πείσμα θέλουν ν απαρνηθούν. Περίμενα καρτερικά την αγάπη που το βέλος της θα χτυπήσει στην παλιά πληγή μου θα τραφεί από τον χυμό της ….το δηλητήριο. .. Και θα ξεψυχήσει.! Περίμενα καρτερικά να πρωτοφανείς στην ανθισμένη αμυγδαλιά δίπλα στα ερειπωμένα σπίτια μέσα στις ερημιές μαζί με την μουσική που όλο διώχνω και αυτή έρχεται και μου θολώνει το μυαλό.

Αποτέλεσμα εικόνας για perimenv να μην ερθεις

Και ο χρόνος? Ο χρόνος αδυσώπητος αφήνει τ άσπρα μαλλιά να λικνίζονται στους ώμους και να παίζουν με το άσπρο το μαύρο και το μπλε της ψυχής μου! Και αν έρθεις?….Πήγαινε γιατί εγώ έχω νικηθεί! Πριν από την αγάπη και μετά. Μόνη Κι ας είμαι η κόρη που πενθεί ο ψαράς της βουλιαγμένης βάρκας το νησί στην άκρη του παραδείσου….Μην έρθεις γιατί τα συναισθήματα του γυρισμού μου είναι άγνωστα.. Δεν θέλω να υπάρχω και ύστερα να μην υπάρχω να βλέπω την σκιά μου σαν όνειρο να παίζει να γελάει να πονάει.Και συ θα περνάς σαν σκιά στο μισοσκόταδο γιατί έτσι σ αρέσει να περπατάς. Και εγώ για την αγάπη σου γεννήθηκα για να φωτίζω τον δρόμο σου .. Περίμενα καρτερικά και μέσα στην ψυχή μου σκιρτα ένα πελώριο ΓΙΑΤΊ.

Αποτέλεσμα εικόνας για perimenv να μην ερθεις

Ζω μέσα στην υγρή φυλακή μου ρουφώ τον αέρα της μοναξιάς μου. Μην έρχεσαι πια στα όνειρα μου να σε βλέπω να περπατάς μισός και μισή εγώ να κλαίω στον παράδεισο σου να υπάρχω και ύστερα να μην υπάρχω…. .. Κι όλο λέω μην έρθεις. Κι όλο περιμένω………

 

Eπιμέλεια : Δήμητρα Σμπιλή

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here