ΕΦΥΓΕΣ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΜΙΑΣ ΝΥΧΤΑΣ [Αποχαιρετισμός του φίλου Γιάννη Σταματίου]

Στη μέση της νύχτας διάλεξες να φύγεις. Τόσες μέρες –δύσκολες- πάλεψες, μα το σιδερένιο χέρι Του σε τράβηξε μακριά μας. Κι έμειναν μετέωρα τα λόγια κι οι χειρονομίες, ο ύστατος χαιρετισμός έμεινε στο στόμα.

Μας χτύπησε κεραυνός στην πρωϊνή συννεφιά το άκουσμα του τέλους.

Έφυγες μόνος, αφήνοντας πίσω τους δικούς σου, τους φίλους σου, να μη μπορούν ν’ αποδεχτούν το ανέκκλητο, αυτό ‘’το μαύρο, το αβυσσαλέο μαύρο’’.

‘’Όσοι αγάπησαν δεν πρέπει να πεθαίνουν’’ και όσους αγαπήσαμε είναι δύσκολο να τους αποχωριστούμε.

Η ψυχή ήσουν της παρέας, η αισιόδοξη αύρα, ο πάντα χρήσιμος και πρακτικός.

Εσύ οργάνωνες τα τραπέζια, τα ταξίδια, τις εξορμήσεις μας. Και στον Σύλλογο, τον ‘’Μ. Αλέξανδρο’’, χρόνια πολλά θήτεψες προτείνοντας και οργανώνοντας συναυλίες υψηλής αισθητικής. Οι εκδρομές σου πλούτισαν τις αναμνήσεις μας, ποτίζοντας την ζωή μας.

Το αποτύπωμά σου βαθύ στους φίλους, στην παρέα δεκαετιών, στον σύλλογο που τόσο αγάπησες.

Ανήσυχος, δραστήριος κι ανιδιοτελής, αφιέρωσες χρόνο από την ζωή σου για τους άλλους, την οικογένειά σου και την Έδεσσα.

Η απουσία σου θα γίνει αισθητή στην πόλη μας.

Καλό ταξίδι, φίλε μου!