Ο συγγραφέας Θοδωρής Παπαϊωάννου μιλάει για την ενασχόλησή του με το παιδικό βιβλίο, για τις ιστορίες που αφηγείται αλλά και για τα οφέλη της ανάγνωσης που μόνο ένα βιβλίο μπορεί να προσφέρει στο παιδί.
Στον Θοδωρή Παπαϊωάννου πάντα άρεσαν οι ιστορίες. Έτσι, αποφάσισε να γράφει τις δικές του, ευελπιστώντας ότι θα έβρισκε συνταξιδιώτες. Τα φανταστικά ταξίδια του τελικά, κατάφεραν να γοητεύσουν μικρούς και μεγάλους προς μεγάλη του χαρά και ικανοποίηση.
Με αφορμή την πρόσφατη βράβευση του βιβλίου του «Αντάμα» με το ειδικό βραβείο Βιβλιοπωλείων Public, o Θοδωρής Παπαϊωάννου μίλησε για τον υπέροχο και συναρπαστικό κόσμο των παιδικών βιβλίων.
Έγραφα από παιδί, ποιήματα, διηγήματα, διάφορα. Όταν άρχισα να εργάζομαι στο δημόσιο σχολείο ξεκίνησα να φτιάχνω τις δικές μου ιστορίες, είτε για να τις χρησιμοποιήσω σαν παιδαγωγικό εργαλείο, είτε απλά για να διασκεδάσουμε με τα παιδιά είτε για να πλαισιώσουμε μια γιορτή ή μια εκδήλωση. Διαπίστωσα λοιπόν, πως είναι ένας εξαιρετικά ενδιαφέρον τρόπος για να επικοινωνείς με τα παιδιά, να μιλήσεις για αυτά που σε απασχολούν ως εκπαιδευτικό, ως γονιό, και τελικά ως άνθρωπο. Η πρόκληση λοιπόν, να επικοινωνήσω με τα παιδιά, το πιο αγνό, το πιο ειλικρινές, το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της κοινωνίας, ήταν η ώθηση για την ενασχόλησή μου με τη συγγραφή.
Ένα από τα βιβλία που με επηρέασαν και με ταξίδεψαν όταν ήμουν παιδί, ήταν «Τα ψηλά βουνά» του Ζαχαρία Παπαντωνίου. Είναι από τα βιβλία που με έκαναν να αγαπήσω τη φύση.
Το αν θα αρέσει η ιστορία μου με απασχολεί αφότου βάλω την τελευταία τελεία. Κατά τη διάρκεια της γραφής, προσπαθώ να περνάω καλά με τις λέξεις, να γελάω, να διορθώνω ξανά και ξανά, να παίζω με φράσεις και προτάσεις, να προσπαθώ να φανταστώ τις εικόνες και το ταξίδι που μόλις ξεκινά.
Ζούμε μέσα σ έναν τεχνολογικό βομβαρδισμό που εξελίσσεται με απίστευτες ταχύτητες. Οι γονείς οφείλουν κατά την άποψή μου να βοηθήσουν τα παιδιά τους να βρίσκονται σε μια ισορροπία, όσο αναφορά στις τεχνολογίες. Για παράδειγμα η εικόνα ενός μωρού παιδιού σε καρότσι να περιεργάζεται ένα κινητό, καλό είναι να αντικατασταθεί με την εικόνα ενός παιδιού που κρατά ένα παιχνίδι ή ένα πάνινο βιβλίο. Το κινητό δεν έχει καμιά δουλειά στα χέρια ενός παιδιού μέχρι τουλάχιστον να τελειώσει το Δημοτικό. Το ξέρω πως είναι δύσκολο για τους γονείς, ας προσπαθήσουν όμως ν’ αντισταθούν στα καλούδια της τεχνολογίας, περνώντας περισσότερο χρόνο με τα παιδιά τους και τότε θα γίνουν πολύ καλύτερα τα πράγματα. Μια εκδρομή στη φύση έχει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον για ένα παιδί απ’ ότι ένα τάμπλετ, πιστέψτε με.
Το παιδί έχει ανάγκη την εικόνα του γονιού-αναγνώστη, του γονιού επισκέπτη σε μια δημόσια βιβλιοθήκη, ή σε μια βιβλιοπαρουσίαση. Βιβλιοθήκες-έπιπλα γεμάτες ατσαλάκωτα βιβλία, δεν μπορούν να εμφυσήσουν καμιά αγάπη για κανέναν βιβλίο.
