«Ρωμαϊκή Ευσπλαχνία»
Με τίτλο «Ρωμαϊκή Ευσπλαχνία» (Caritas Romana – Roman Charity), παριστάνεται μια νέα, υγιής γυναίκα να θηλάζει έναν ηλικιωμένο και ημιθανή κατάδικο, τον δεσμώτη πατέρα της. Θεωρείται χαρακτηριστικό παράδειγμα ευσέβειας και υιικής αγάπης.
Ο Ρωμαίος ιστορικός Βαλέριος Μάξιμος, το 31 μ.Χ. κατέγραψε το πώς μια κόρη μπήκε στη φυλακή και θήλασε τον πατέρα της ο οποίος είχε καταδικαστεί σε θάνατο από ασιτία. Μην έχοντας άλλο τρόπο να περάσει φαγητό στο κελί του, η Πέρο τάισε τον πατέρα της, τον Κίμωνα, από το ίδιο το στήθος της. Περισσότερα από τριακόσια έργα τέχνης, από την ρωμαϊκή εποχή ως τις μέρες μας, απεικονίζουν την ιστορία αυτού του αλλόκοτου θηλασμού. Η όμορφη νέα κοπέλα επισκέφτηκε το κελί ενός φυλακισμένου ηλικιωμένου άνδρα. Κρατούμενος ήταν ο πατέρας της, ο Κίμων, ο οποίος είχε καταδικαστεί να πεθάνει από ασιτία. Η Περό προσπάθησε να τον σώσει, παραβιάζοντας ακόμα και τον προσωπικό της ηθικό κώδικα. Όταν τον συνάντησε στην απομόνωση, κατέβασε το πάνω μέρος του φορέματός της και προσέφερε στον πατέρα της το στήθος της. Θήλασε τον πατέρα της με το μητρικό γάλα για να μην πεθάνει από την πείνα. Η ίδια ιστορία μας λέει πως οι δεσμοφύλακες, όταν είδαν το περιστατικό, συμπόνεσαν πατέρα και κόρη. Οι αξιωματούχοι θαύμασαν την ανιδιοτέλεια της κόρης και απελευθέρωσαν τον πατέρα. Η ιστορία έγινε συνώνυμο της ευσπλαχνίας και της ευσέβειας.
Η σκηνή του θηλασμού ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες από τα ρωμαϊκά χρόνια μέχρι τον 17ο αιώνα. Υπάρχουν περισσότερα από τριακόσιοι πίνακες και γλυπτά που απεικονίζουν την κοπέλα που «θυσιάστηκε» και μετέτρεψε τον πατέρα της σε ομογάλακτο αδελφό των παιδιών της. Όλα τα έργα έφεραν τον τίτλο «Ρωμαϊκή Ευσπλαχνία». Όμως, κάθε έργο προσωποποιούσε την Περό και τον πατέρα της με διαφορετικό τρόπο. Πολλοί έδειχναν την Περό να έχει ένοχο βλέμμα. Κάποιοι στοργικό, ενώ άλλοι τη ζωγράφισαν να στρέφει το βλέμμα από την άλλη πλευρά για να μην δει την πράξη που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν κατακριτέα…. Από τον 18ο αιώνα και μετά το θέμα σταμάτησε να εικονογραφείται -εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων- γιατί εθεωρείτο άσεμνο. Αξίζει στους πίνακες να παρατηρήσουμε τον τρόπο που είδε ο κάθε ζωγράφος το ίδιο γεγονός και το πόσο διαφορετικό είναι -από καλλιτέχνη σε καλλιτέχνη- το βλέμμα της κοπέλας.
