Ο συγκλονιστικός Γιώργος Κιμούλης σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στη θεατρική παράσταση «Το Παγκάκι», το κωμικοτραγικό έργο του Αλεξάντερ Γκέλμα, που απολαύσαμε χθες Παρασκευή 14 Φεβρουάριου στην κατάμεστη Αίθουσα Εκδηλώσεων Νομαρχίας Π.ε Πέλλας στην Έδεσσα
Το έργο του Ρώσου συγγραφέα Αλεξάντερ Γκέλμαν έχει στο επίκεντρο την αιώνια πάλη μεταξύ αρσενικού και θηλυκού, με αφορμή μια φαινομενικά τυχαία συνάντηση δύο αγνώστων. Με το έργο του ο Γκέλμαν φέρνει στην επιφάνεια τις σχέσεις των ανθρώπων αλλά κυρίως τη σχέση μεταξύ αντρών και γυναικών. Πόση αλήθεια υπάρχει και πόσο ψέμα στη σχέση, πόσο μόνοι είναι οι άνθρωποι ακόμα κι αν συνυπάρχουν με άλλους, πόσο ευτυχισμένοι μπορούμε να γίνουμε αν κρύβουμε τον πραγματικό μας εαυτό πίσω από ψέματα.
Ο Αλεξάντερ Γκέλμαν ένας από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς της της Ρωσίας. Το Παγκάκι γράφτηκε το 1983, πριν από την κατάρρευσή της Σοβιετικής Ένωσης, όταν η αυθαιρεσία και η διαφθορά κυριαρχούσαν. Έχει μεταφραστεί και παιχτεί σε πάρα πολλές χώρες. Το πικρό του χιούμορ το κάνει διαχρονικό και κωμικοτραγικά επίκαιρο.
Εξαιρετική δουλειά στη λεπτομέρεια. Με εφόδια τρία παγκάκια, τις σκηνοθετικές απόψεις περί καθημερινότητας κοινών θνητών, το κείμενο και το εγγενές ένστικτο- ταλέντο τους, οι δυο ήρωες, έστησαν , έζησαν και πέρασαν άμεσα στο κοινό έναν ολόκληρο κόσμο συναισθημάτων, εικόνων, πολυκύμαντων καταστάσεων του έρωτα , παλινδρομικών κινήσεων ψυχογράφου, ανατρεπτικών στάσεων-εξεγέρσεων – λιποταξιών, ατελέσφορων μαχών ανάμεσα στο αρσενικό και το θηλυκό, οπισθοχωρήσεων και λιποψυχίας , μα και δυναμικών διεκδικήσεων αγάπης και συντροφικότητας και άφθονων χιουμοριστικών δόσεων, μέχρι να καθαγιαστεί αυτή η τόσο περίεργη αλλά όχι ασυνήθιστη σχέση του ζευγαριού. Μια σχέση που αναπτύχθηκε με όλες τις διακυμάνσεις, τις ανατροπές, τις εκπλήξεις, από μια τυχαία συνάντηση σ ένα πάρκο.
Εντύπωση μου έκανε η μεγάλη απόσταση μεταξύ των δυο χαρακτήρων επί σκηνής. Το τσάκισμα της «χημείας», για την οποία γίνεται λόγος κάθε που, εμφανώς, «δένουν» απόλυτα οι υποκριτές που ερμηνεύουν ρόλους στο ίδιο έργο. Εκείνος ένας άνδρας – χύμα, ανώριμος σαν παιδί, με τη γνωστή φρασεολογία της πιάτσας , των σχολείων, του δρόμου, των νυχτομάγαζων. Εκείνη ψυχρή, δύσκαμπτη, απότομη. Πιθανώς για να κατανοήσουμε πως τα ετερώνυμα έλκονται. ΄Ισως πάλι, να είναι λάθος διανομή…
