ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ
Κι εγώ μικρός νόμιζα ότι τα Πάθη του Χριστού αφορούσαν στον Χριστό και μόνο. Όπως κι ότι η Οδύσσεια αφορούσε μόνο στον Οδυσσέα. Συχνά νομίζουμε ότι τα των άλλων αφορούν μόνο τους άλλους. Όμως όλα αφορούν όλους.
Μεγάλη Εβδομάδα και σε όλους μας ξυπνά αναμνήσεις και βαριά συναισθήματα.
ΤΕΛΩΝΕΣ και ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ. Οι υποκριτές. Που άλλα λένε κι άλλα κάνουν. Που διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο. Όσο περνάνε τα χρόνια αλλάζει η ορολογία, όχι όμως η ουσία. HATERS τους λέμε πια. Που αγαπούν να μισούν. Που εξαντλούν την αυστηρότητά τους. Έναν τέτοιο έχουμε μέσα μας όλοι μας. Άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Έναν hater που μισεί εμάς τους ίδιους και μας κλέβει τη ζωή κι ας μην το καταλαβαίνουμε
Ο ΙΟΥΔΑΣ. Που πρόδωσε τον Χριστό για τα 30 αργύρια. Ο προδότης. Που αφού κονόμησε, σιχάθηκε αυτό που είχε γίνει και κρεμάστηκε. Που τιμωρήθηκε από την ίδια του τη συνείδηση. Κι ο Παράδεισος κι η Κόλαση κι αυτά μέσα είναι. Κόλαση είναι να πουλάω την ψυχή μου. Κόλαση είναι να σιχαίνομαι αυτό που είμαι. Κόλαση είναι να μην είμαι ο εαυτός μου. Κι ο Ιούδας μέσα είναι. Προδίδει τα όνειρά μου, ματαιώνει τα καλά μου, κλέβει τη χαρά μου. Και κανένας εξωτερικός Ιούδας δεν μπορεί να μου κάνει κακό εάν δεν τα κάνει πλακάκια με τον εσωτερικό μου. Κανείς δεν μπορεί να μου κάνει κακό χωρίς τη συγκατάθεσή μου.
Ο ΜΕΣΣΙΑΣ. Ο Βασιλιάς που περιμένω. Ο Σωτήρας που θα με σώσει. Τον περιμένω συνήθως πάνω σε χρυσά άρματα. Κι όμως αυτός θα έρθει στο γαϊδουράκι. Σεμνά και μετρημένα. Τον περιμένω με σμύρνα, με λιβάνια και χρυσό. Αλλά αυτός θα έρθει μόνο με αγάπη. Κι εδώ έξω ψάχνω. Στον σύντροφο που θα με στηρίξει, στον φίλο που θα με καταλάβει, στον γονιό που θα με δικαιώσει (επιτέλους). Και μια ζωή τον ψάχνω έξω. Κι αυτός δεν έρχεται. Κι εγώ θυμώνω περιμένοντας και περιμένω θυμώνοντας. Κι όμως ο μόνος Μεσσίας που μπορεί να με σώσει είμαι εγώ. Μόνο εγώ μπορώ να γίνω ο δικός μου Μεσσίας. Και τότε μόνο έρχεται η φώτιση.
Όλα μέσα είναι. Κι ο ΛΑΖΑΡΟΣ που θα ξαναγεννηθεί από τον τάφο. Κι ο ΑΠΙΣΤΟΣ ΘΩΜΑΣ που θα πιστέψει μόνο αγγίζοντας. Κι ο Σαούλ που από μέγιστος πολέμιος μου, θα γίνει ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ, ο πιο ένθερμος υποστηρικτής μου. Κι ο ΑΣΩΤΟΣ ΥΙΟΣ. Κι όταν με το καλό επιστρέψει, έχω να τον ταΐσω με τον «μόσχο τον σιτευτό» κι ό,τι αυτό σημαίνει για μένα. Κι ο ΚΑΛΟΣ Ο ΣΑΜΑΡΕΙΤΗΣ κι ο ΣΠΟΡΕΑΣ. Κι αυτά μέσα είναι. ΟΛΑ ΜΕΣΑ ΕΙΝΑΙ.
Σπείρε και θα θερίσεις είχε πει ο Χριστός. Ψάξε και θα βρεις. Κι εδώ η ουσία είναι η ίδια. Η ορολογία μόνο άλλαξε. GOOGLE. Όχι η εξωτερική. Η εσωτερική. Αυτή που έχω μέσα μου. Που όταν τη ρωτάω, πάντα μου απαντάει. Όλη μου η ζωή είναι οι ερωτήσεις που κάνω. Αν την ρωτήσω γιατί φταίει ο άλλος, θα μου βρει χιλιάδες απαντήσεις. Αν την ρωτήσω γιατί δεν μπορώ, πάλι χιλιάδες θα μου δώσει. Αν την ρωτήσω πώς μπορώ να πάρω πίσω τον έλεγχο της ζωής μου, πάλι θα μου απαντήσει. Πάντα μου απαντάει η GOOGLE μου. Το θέμα είναι τι ρωτάω. Αυτό που ψάχνω θα το βρω. Η ερώτηση είναι τι ψάχνω.
Κι ο ΠΟΝΤΙΟΣ ΠΙΛΑΤΟΣ, που τα έκανε πλακάκια με τους Αρχιερείς και καταδίκασε τον Χριστό κι αυτός μέσα. Που λέει ή ενστερνίζεται τα ψέματα. Fake news τα λένε πια και τα χειρότερα είναι αυτά που λέω στον εαυτό μου. «Φταίει ο άλλος», «Δεν μπορώ», «Δεν έχω χρόνο», «Δεν θα τα καταφέρω», «Δεν μπορώ να πω όχι», «Θα τον αλλάξω», «Δεν θα τον συγχωρήσω ποτέ». Τα δικά μου fake news είναι τα χειρότερα.
Κι η Σταύρωση κι αυτή μέσα είναι. Ο πόνος είναι δεδομένος. Το να υποφέρω όμως είναι επιλογή. Κάθε φορά που σκαλώνω στο τεράστιο ΕΓΩ μου, κάθε φορά που θεωρώ ότι είμαι το Κέντρο του Σύμπαντος κάθε φορά που αρνούμαι να μετακινηθώ, θα υποφέρω, μέχρι να αρρωστήσω. Από την ώρα που ερχόμαστε στον κόσμο αυτό, η Σταύρωση είναι η δεδομένη. Όλοι θα πονέσουμε. Όλοι θα πάθουμε. Δεν θα μάθουμε όμως όλοι. Το πάθημα είναι δεδομένο. Το μάθημα όμως είναι επιλογή. Δεν ξέρω κανέναν που δεν έπαθε. Ξέρω πολλούς όμως που αρνούνται πεισματικά να μάθουν. Η Σταύρωση είναι δεδομένη. Η Ανάσταση είναι επιλογή. Και μόνο εγώ μπορώ να φέρω τη δική μου Ανάσταση.
