Η Κυριακή των Βαΐων είναι μία χαρμόσυνη ημέρα, η οποία δεν ανήκει αυστηρά στην πένθιμη Μεγάλη Εβδομάδα, η οποία ξεκινά με την πρώτη ακολουθία του Νυμφίου.
Ονοματίζεται η σημερινή μέρα ως Κυριακή των Βαΐων γιατί όταν κατέβαινε ο Ιησούς από το Όρος των Ελαιών πάνω σ’ ένα πουλάρι, χιλιάδες λαού των Ιεροσολύμων βγήκε και τον προϋπάντησε ως Μεσσία του Ισραήλ κρατώντας στα χέρια τα βάια (τρυφερά κλαδιά) των φοινίκων.
Το όλο νόημα της εορτής αυτής, όμως, είναι βαρυσήμαντο και έχει άμεση χρονική και νοηματική συσχέτιση με τη Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάθος. Και να, τώρα, που επρόκειτο να υποδεχτούμε τον Νυμφίο της Εκκλησίας «ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός», τώρα που αρχίζει η καλύτερη, η μεγαλύτερη (Μ. Εβδομάδα), η σπουδαιότερη εβδομάδα του χρόνου, εμείς (οι Χριστιανοί) αισθανόμαστε φυλακισμένοι μέσα στα σπίτια μας, γιατί μας λείπει η Εκκλησία.
Αυτό είναι που κυρίως μας λυπεί. Στις εκκλησίες όλης της χώρας, τέτοια μέρα επικρατεί το αδιαχώρητο. Χιλιάδες πιστοί κατακλύζουν τους ναούς και παίρνουν βάγια τα οποία τα πηγαίνουν στο σπίτι μαζί με την ευλογία του Κυρίου. Φέτος όμως είναι μια χρονιά τελείως διαφορετική.
Η πανδημία του κορονοϊού έχει κλείσει τους πιστούς στα σπίτια και οι ναοί είναι άδειοι από κόσμο. Μόνο οι ιερείς και οι ψάλτες βρίσκονται μέσα για να τελέσουν το μυστήριο.
