“Όλη η Έδεσσα είναι ένα σκαλοπάτι όπου πατάει ο Θεός για να ανέβει στον ουρανό” γράφει ο Μενέλαος Λουντέμης γι’ αυτή την πόλη. Nερά και κεράσια, ποτάμια, λίμνες, καταρράκτες και δέντρα. Μπλε και πράσινο, σε μια ευλογημένη αφθονία.
Με τον Δημήτρη που συγκινείται εύκολα γνωρίσαμε το Μουσείο Ερπετών που έχει γίνει ο σκοπός της ζωής του.
Ο Θοδωρής μας έδειξε τον δρόμο προς την προσφορά και τον εθελοντισμό, αλλά και έναν άλλο τρόπο διδασκαλίας.
Δάσκαλος, συγγραφέας, μουσικός και τραγουδιστής ο ίδιος, μπαίνει με την κιθάρα του στην τάξη και κάνει το μάθημα διασκέδαση, ακόμη κι αν το τραγούδι είναι οι αριθμοί της προπαίδειας.
Ο Ανέστης μας μύησε στη φυσική ευεξία και μαζί του γνωρίσαμε τα θεραπευτικά Λουτρά Πόζαρ. Μια εμπειρία που δεν γίνεται να χάσεις εάν βρεθείς στην Έδεσσα. Μέσα στο θαύμα της φύσης βρίσκεται και ο Νίκος. Σε έναν μαγικό κήπο ο Νίκος φροντίζει γαϊδουράκια, ζώα όμορφα και χαρούμενα μακριά από καταναγκασμούς, ενώ η γυναίκα του η Χρυσούλα αξιοποιεί το πολύτιμο γάλα τους, φτιάχνοντας καλλυντικά σαπούνια και κρέμες. Στο ταξίδι μας μπορεί να μην πετύχαμε τις κερασιές ανθισμένες, αυτό το μοναδικό, μαγευτικό Ανοιξιάτικο υπερθέαμα της Έδεσσας. Πετύχαμε όμως τις κερασιές φορτωμένες με τα διάσημα πετροκέρασα και ζήσαμε την εμπειρία της συγκομιδής τους. Δεν θα μπορούσαμε να φύγουμε από την περιοχή εάν δεν πηγαίναμε στην Παναγίτσα να συναντήσουμε την κυρά Ανάστω. Την έφηβη αγωνίστρια ετών 82 που βράζει το αίμα της. Πρώτη στα συλλαλητήρια, αφυπνίζει εθνικές συνειδήσεις με τη ντουντούκα στα χέρια και με παράστημα αντίστοιχο των περιστάσεων.
Στην Έδεσσα γνωρίσαμε ανθρώπους γήινους και αληθινούς, που αγαπούν τον τόπο τους πολύ. Όπως πολύ αγαπούν και αυτό που κάνουν. Χωρίς δυσκολίες, προβληματισμούς και διλήμματα. Ο τόπος τους είναι ολοφάνερο πως τους εμπνέει και τους γεμίζει χαρά και ικανοποίηση. Για αυτούς, το να Ζουν τη Ζωή τους αλλιώς, ταιριάζει στη φύση τους
