ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΣΚΑ……με τον φακό του Πέτρου Γαλανού
Προτού ξεσπάσει η πανδημία, παρατηρούσα ακόμη και περαστικούς, που χαμογελούσαν ο ένας στον άλλον όταν διέσχιζαν τον ίδιο δρόμο με συχνότητα, που δημιουργεί σχεδόν αντανακλαστικά, την απαιτούμενη οικειότητα. Τώρα, που οι μάσκες έχουν γίνει πιο συχνή συνήθεια και από αυτή του να κοιτάζουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη, το χαμόγελο δίνει τη θέση του σε απρόσωπες εκφράσεις, καθώς έχουμε την αίσθηση ότι κανείς δεν παρακολουθεί τι ακριβώς συμβαίνει στο πρόσωπό μας πίσω από τη μάσκα.
Ακόμη και τα παιδικά βλέμματα κρύβουν πια ένα είδος τρόμου για το άγνωστο που αντικρίζουν, και προκύπτει από τα «καλυμμένα» πρόσωπα των μεγάλων. Βλέποντας μπροστά στα μάτια τους, ανθρώπους με προστατευτικά καλύμματα, κάθε φορά που αδυνατούν να καταλάβουν τι συμβαίνει και φοβούνται, μπορούμε να επαναφέρουμε το χαμόγελο στα χείλη τους, χρησιμοποιώντας αρκετή φαντασία από εκείνη που ξεπηδά από τις σελίδες αγαπημένων παραμυθιών.
Το χαμόγελο έχει αξία ακόμη και μέσα από τη μάσκα γιατί η ενέργειά του ακτινοβολεί στα μάτια μας! Γιατί το χαμόγελο έχει την θεραπευτική ιδιότητα να ανατροφοδοτεί την ψυχή, ακόμη και όταν δεν μπορεί να το δει κανείς. Δίνει δύναμη και ελπίδα πως τα πάντα μπορούν να συμβούν και να αλλάξουν προς το καλύτερο, κυρίως όταν αυτό σχηματίζεται στα παιδικά χείλη. Γιατί τότε το χαμόγελο είναι πιο αυθόρμητο, ειλικρινές και αβίαστο, και χαζεύοντάς το πίσω από τη μάσκα, μπορεί να μεταφέρει σχεδόν μαγικά και στα δικά μας χείλη εκείνη τη μικρή ευτυχία, που βρίσκεται ακριβώς κάτω από τη μύτη μας
